«حديث اوّل»
پيغمبر(صلي الله عليه وآله وسلم) در حديث حجة الوداع فرمودند: تا اينکه ديده نشود مگر سلطان جور کننده يا غني و مال دار بخيل و يا عالم دنيا و مال خواه و يا فقير دروغگو و يا پير فاجر و يا کودک بي حياء و زن سبک شوخ شنگ، باز در همان حديث فرمود: در آن موقع لعنت بر شما نازل شود و صولت و جنگ شما در مابين خودتان دائر شود و دين در مابين شما جز لفظي نماند بر زبانهاي شما؛ پس هرگاه اين خصلت ها در شما ظاهر شد متوقع باشيد باد سرخ يا مسخ يا سنگ باران را.
باز در آخر همان حديث فرمود: هيچ روزي بر ايشان نمي گذرد مگر اينکه خداوند ايشان را ندا ميکند:
آيا به من و مهلت من مغرور شده ايد يا بر من جرأت پيدا کرده ايد؟
آيا گمان کرده ايد شما را عبث آفريده ام و شما به سوي ما برگشت نخواهيد کرد؟
قسم به عزت و جلال خود اگر نبودند کسانيکه مرا به اخلاص بندگي ميکنند، يک چشم بر هم زدن مهلت نمي دادم کسي را که معصيت من ميکند و اگر نبود ورع با ورع هايي از بندگان من از آسمان قطره اي نازل نمي کردم و از زمين يک برگ سبز نمي رويانيدم.
بعد از آن فرمود: وا عجبا! از مردمي که مال هاي ايشان، ايشان را از خدا باز داشته؛ آمال ايشان دراز و اعمال ايشان کوتاه و با اين وصف ايشان، طمع مجاورت مولاي خود را هم دارند، نخواهند به اين اميد رسيد مگر به عمل و عمل تمام نميشود مگر به عقل.
منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 99.
*اللّهم عجّل لوليک الفرج*