«دو روئي و دو زباني،
خوش ظاهري و بدباطني»

ــ باطنها خبيث و ظاهرها نيکو از جهت طمع در دنيا.

ــ روها نيکو و دلها بدخو باشد، هر که ايشان را ببيند خوشش آيد و هر که با ايشان معامله کند به او ظلم کنند.

ــ جثه و هيکل آدميزاد اما دلها، دلهاي شياطين.

ــ روهاي مردم، روهاي آدم و دلهايشان، دلهاي شياطين.

ــ دلهاي ايشان از مردار گنديده تر و از صبر زرد تلخ تر.

ــ در وقت سخن گفتن، کلامشان از عسل شيرين تر ولي دلهاشان از حنظل تلخ تر.

ــ مثَل مردم مثَل گل خرزهره باشد که قشنگ و خوش رنگ است اما طعمش تلخ است. سخن حکيمانه گويند، کلامشان پند و حکمت باشد اما اعمالشان دردي است که دوا ندارد گرگ هايي باشند که لباس ميش بر تن کرده اند.

ــ پوست ميش بر دلهاي گرگ خو بپوشند.

منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 97.

*اللّهمعجّللوليکالفرج*