«بي عفتي زنان وبي غيرتي شوهران»

ــ مرد اطاعت زن خود کند.

ــ مرد از زن خود قبيح ميبيند نه او را نهي ميکند و نه قبيح را از او دور ميکند.

ــ بهترين خانواده در نظر مردم کساني هستند که زنان خود را کمک و مساعدت کنند بر فسق ايشان.

ــ مرد از کسب فجور زن خود ميخورد و ميداند و اقامه بر آن ميکند.

ــ زن شوهر را مقهور ميکند بر چيزي که خلاف ميل اوست يعني فجور و سپس از آنچه بدست آورده بر شوهر خود انفاق ميکند.

ــ آنچه زن براي شوهر مي آورد از بهاي فرج خود و بي عفتي هاي خود ميگيرد حتي اينکه اگر عرضا و طولا بدهد، اهميت نمي دهد و هرگونه بدي که درباره او گفته شود از کسي نمي پذيرد، اين است آن «ديّوث» که خداوند از او قبول نميکند نه قولي و نه عملي و نه عدلي و نه از وي عذري ميپذيرد؛ خوراک او حرام و منکح او حرام؛ پس واجب است قتل او در شرع اسلام و واجب است رسوائي او در بين انام و ورود او در آتش برافروخته است در روز قيامت.

ــ مرد، زن و جاريه خود را (دختر و کنيز) به کرايه ميدهد و به طعام و شراب کم و پستي راضي ميشود.

ــ پدران خوشحالند به آنچه قبيح از اولاد خود ميبينند، نه آن قبيح را از ايشان دور ميکنند و نه ايشان را از آن نهي ميکنند.

ــ طلاق بسيار شود (اين نتيجه آن فسادها است).

منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 96.

*اللّهمعجّللوليکالفرج*