«وضع معيشت و کسب»

ــ از مال حرام اجتناب نکنند.

ــ حرام را غنيمت شمارند.

ــ مال ايتام را حلال شمارند.

ــ آنکه مال ايتام ميخورد، مردم او را مرد صالح ميگويند و از صلاح او صحبت ميکنند.

ــ طالب حلال مذمت و سرزنش شود و طالب حرام، مدح و تعظيم شود.

ــ کمتر چيزي که پيدا شود، درهم حلال است.

ــ ربا و مال هاي شبه ناک را حلال شمارند.

ــ به رشوه و ربا رفتار کنند.

ــ به ربا خواري رکون کنند.

ــ ربا ظاهر گردد و هيچ ملامت بر آن نشود.

ــ ربا را سهل شمارند.

ــ تجارشان بر ربا کار کنند.

ــ پول هاي سُحت فاش و آشکار شود و بر يکديگر سبقت گيرند. ⁽¹⁾

ــ مرد معيشت خود را از کم فروشي کند.

ــ کم فروشي کنند و از وزن و کيل بدزدند.

ــ عيب را در وقت خريد و فروش کتمان کنند.

ــ تاجر در تجارت خود دروغ بگويد، زرگر در زرگري خود و هر صاحب صنعتي در صنعت خود دروغگو باشد؛ پس از اين جهت وسيله هاي کسب کم شود و راه معيشت بر ايشان تنگ گردد.

ــ با شريکان خود به خيانت رفتار کنند.

ــ زنان به کار مشغول شوند و با شوهران در کسب و تجارت شرکت کنند از جهت حرص بر دنيا.

ــ تجار زياد و ربح و سود کم باشد.

ــ بازار همه(در کسادي) يکسان و به هم نزديک باشد. در آن هنگام ببيني که آن بگويد چيزي نفروختم و اين بگويد سودي نکردم؛ پس نبيني بجز مذمت کننده خدا.

^{(1) سُحت از قبيل رباء و رشوه و قمار و قرعه کشي و کم فروشي و پول شراب و مسکرات و پول قضاوت و پول سگ و خوک و پول آوازه خواني و زنهاي رقاصه و آوازه خوان و پول زنا و قيادت و پول تار و تنبول و آلات غناء و پول ميته و نجس فروشي و هر چه در شرع حرام است.}

منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 85-86.

*اللّهمعجّللوليکالفرج*