«وضع قراءو عبّاد»
ــ عابدان جاهل و قاريان فاسق باشند.
ــ قاريان عامل بروند.
ــ عبّاد بر رياء باشند.
ــ قاريان بسيار و عمل کم باشد.
ــ قاريان زياد و فقهاء کم باشند.
ــ قاريان ميل به امراء کنند.
ــ عبادت خدا را از جهت بلندي و برتري جستن بر مردم به جا آرند.
ــ عبادت نکنند خدا را مگر در ماه مبارک رمضان.
ــ اگر مؤمن را در جماعت و عبادت خدا ببيند پناه به خدا برند از وي.
ــ قاريان و عبّاد در ما بين خود يکديگر را ملامت کنند پس اين جماعت در آسمانها پليد خوانده ميشوند.
منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 83.
*اللّهمعجّللوليکالفرج*