«حال قرآن در نزد مردم»

ــ نماند از قرآن مگر رسم او.

ــ قرآن مهجور و متروک گردد.

ــ از قرآن نشناسند مگر خط او و حرف او را.

ــ به قرآن استخفاف کنند.

ــ شنيدن قرآن بر مردم سنگين و شنيدن باطل، سبک و آسان باشد.

ــ قرآن را نشناسند مگر به صداي نيک.

ــ غنا و آوازه خواني به قرآن کنند.

ــ قرآن را مزامير خود سازند (يعني مانند تصنيف آلت غناي خود قرار دهند).

ــ جمعي قرآن را براي غير خدا بياموزند و آنرا مزمار خود کنند.

ــ قرآن را زينت و زيور کنند (يعني جلد و کاغذش را).

ــ قرآن کهنه گردد و در وي احداث کنند چيزيکه در او نيست و بر وفق هواها توجيه و تأويل کنند.

ــ هيچ جنسي و قماشي بائرتر از قرآن نباشد که او را چنانکه حق است و سزاوار اوست تلاوت کنند و هيچ جنسي و قماشي پرفروشتر و پر بهاء تر از قرآن نباشد اگر او را از مورد خود تحريف و بغير مورد تأويل کنند.

ــ قرآن را حاملين او پشت سر افکنند و حفاظ او را فراموش کنند و از ياد ببرند تا اينکه هواها ايشانرا از راه خدا ميل دهد و همان را اعقاب از پدران به ميراث بياموزند.قرآن را به تحريف از روي دروغ و تکذيب عمل کنند پس قرآن را به بهاي کمي فروختند و نسبت به او بي ميل و رغبت گشتند پس قرآن و اهل او در آنزمان مطرود و رانده شده و با هم دو رفيق همسفر در يک راه خواهند بود. هيچکس حرمت اين دو را نمي کند. اي خوشا بر اين دو رفيق و زهي بر اين دو صاحب. پس قرآن و اهل قرآن در ميان مردمان باشند اما مردم با ايشان همراه نيستند و اين از جهت آنستکه هدايت با گمراهي هرگز موافقت نکند اگر چه با هم در يکجا جمع شوند.

ــ وارد ميشود به ايشان واردي و داخل ميشود به مجلسشان داخلي براي اينکه حکمي از قرآن بشنود؛ هنوز در جاي قرار نگرفته و مطوئن ننشسته که ار دين خارج ميشود. او را از دين پادشاهي به دين پادشاه ديگر، از حکومت شاهي به حکومت و ولايت شاه ديگر و از طاعت شاهي به طاعت شاه ديگر و از عهد و پيمان شاهي به عهد و پيمان شاه ديگر منتقل سازند؛ پس خداوند ايشان را به عذاب استدراج بگيرد از آنجائيکه نمي دانند و گمان ندارند زيرا که کيد و مکر خداوند متين است (مقصود آن ست که مجالسشان اسمش قرآن و تفسير قرآن است و باطنش دعوت به اين و آن و يا تأويل بر مقاصد و هواها است).    

منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 82-83.

*اللّهمعجّللوليکالفرج*