«وضع مردم درطاعت خداوخوف وخشيت»

ــ آمال دراز و عملها کم باشد.

ــ در اعمال خود، ريا کار باشند.

ــ ميگويند آنچه را که نميکنند.

ــ کار مردم بر ريا باشد که هيچ خدا را منظور نکنند و خوف هم در دل ايشان نباشد.

ــ خشوع برداشته شود تا اينکه يک نفر خاشع نبيني.

ــ دل مردم را قساوت گرفته و چشمهاشان خشک باشد.

ــ ياد خدا و صحبت خدا بر ايشان سنگين باشد.

ــ مرده را ميبرند و هيچکس براي او فزع نميکند.

ــ آيات در آسمان ظاهر شود و هيچکس از آن فزع نکند.

ــ در غير طاعت خدا بسيار خرج کنند و در طاعت خدا از کم دريغ دارند.

ــ مال را در غير طاعت خدا صرف کنند و کسي دستشان را نگيرد.

ــ مالهاي عظيم خرج شود در چيزهائيکه مورد غضب خداست.

ــ لباس پشمينه در تابستان و زمستان بپوشند و در اين فضلي براي خود ببينند.⁽¹⁾

ــ آخر اين امت اول ايشان را لعن کند.⁽²⁾

^{(1) ازجهت ريا و خودنمائي ونظير اين پيرايه هاي ديگر که بخود ميبندند که نشانه آن باشد که مردان خدايند.
(2) يا از جهت اختلاف مسلک و طريقه و يا از جهت اينکه مائل به دنيا شدند و اولين سبب عقب افتاده گي ايشان است.}

^{منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 79.}

*اللّهمعجّللوليکالفرج*