«انواع وقائع»

اين وقائعي که پيشگوئي شده است از پيغمبر(صلي الله عليه وآله وسلم) و ائمه طاهرين(عليهم السلام) بر دو نوع است:

نوعي وقائع کليّه عامه است که جنبه نوعيت و عموميت و کليت دارد.
و نوعي وقائع خاصه است، مثل اخبار به فلان امر و فلان واقعه.

اما نوع اول: بسياري از آنها به عباراتي ذکر شده که اختصاص به عصر غيبت ندارد. مانند اينکه زود است بعد از من يا در امت من چنين و چنان شود. يا زماني بيايد که چنين و چنان شود حتي کلمه در «آخرالزمان» چنين و چنان شود. زيرا که پيغمبر(صلي الله عليه وآله وسلم) به ابي ذر فرمود: قومي در آخر الزمان پيدا شوند که لباس پشمينه در تابستان و زمستان بپوشند و در اين فضلي براي خود بر ديگران ببينند. ملائکه آسمانها و زمين ايشان را لعنت ميکنند؛ اشاره به ظهور صوفيه است. با اينکه ابوهاشم صوفي که موسس صوفيه است در زمان حضرت باقر(عليه السلام) ظاهر شد. پس مراد آخرالزمان عهد خود آن حضرت است.

خلاصه بسياري از آنها به عباراتي است که اختصاص به زمان غيبت ندارد چه رسد به اينکه اختصاصش به زمان ما يا آخر همه ازمنه باشد، بلکه اين اموريست که پيشگوئي شده و به تدريج در ازمنه واقع ميشود. بلي بعضي از آنها پيش از تولد و غيبت حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) ظاهر شده ولي چون ادامه و استمرار دارد لهذا جزء واقع دوران غيبت نيز حساب شد. پس مراد به وقايع دوران غيبت اعم از آن است که حدوثش در عصر غيبت باشد يا پيش حادث شده و همچنان باقيست و بيشتر نظر در ذکر همه اين وقايع و حوادث با اينکه اينها علامت نيستند و جنبه علامتي ندارند تنبه و بيداري و عبرت و پندگيري مردم است تا به تکليف و وظيفه خود آشنا شوند و از اين امور اجتناب و احتراز کنند.

اين وقايع عبارت استاز فساد هاي ديني و اخلاقي و معاشرتي و کسبي، نوعي و صنفي که در جامعه پيدا مي شود. بعضي از آنها که قسمت اکثر است عمومي است اختصاص به شيعه ندارد و بعضي وقايعي است که مخصوص شيعه است لهذا آنها را دو قسمت کردم.

قسمت اول که در شيعه و غير شيعه است، چون بسيار بود قسمت بندي شد و هر کدام در قسمت خود ذکر شد تا به دست آوردن آن زودتر باشد و چون راجع به هر امري در يکجا جمع شود و پشت سر هم رديف شود موثرتر در نفوس خواهد شد و بهتر در غرض مقصود نتيجه خواهد شد. هر جمله ايي که در هر قسمتي ذکر مي شود ترجمه جمله ايي از حديث است بدون کم و زياد و تمام اينها از احاديث پيغمبر(صلي الله عليه وآله وسلم) و اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) و حضرت امام باقر(عليه السلام) و حضرت امام صادق(عليه السلام) است و از اين چهار بيرون نيست. لهذا از جهت اختصار و ترک تکرار _ زيرا که در اين وجه مستلزم تکرار زياد بود _ اکتفا به اصل جمله شد و در هر جمله ذکر گوينده آن نشد و به همين اندازه اکتفا کردم که اجمالا تذکر دهم که از آن چهار بزرگوار بيرون نيست.

در خاتمه متوجه اين گفته حضرت امام جعفرصادق(عليه السلام) باشيم؛ پس از آنکه وقائع آتيه را فرمود، فرمود: چون امور را ببيني که نمايان شده پس همواره بر حذر باش و از خداوند عزوجل طلب نجات کن و بدانکه مردم در سخط خدا مي گذرانند و مشمول غضب خدايند و لکن ايشان را مهلت ميدهد براي امري که به ايشان اراده دارد پس توّجد و جهد کن که خداوند تو را بر خلاف آنچه ايشان هستند ببيند پس اگر عذابي بر ايشان نازل شود و تو در ميان ايشان باشي و تو را هم فرا گيرد تعجيل کرده اي به رحمت خدا و اگر تو را نگيرد پس آنان مبتلا گشته و تو بيرون بوده اي از آنچه جرأت بر خدا داشته.

^{منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص 75-77.}

*اللّهمعجّللوليکالفرج*