«علتچهارم:مشابهتبهانبياءدرسنت»

چون هجرت و غيبت در بسياري از انبياء پيش بوده، مانند ادريس و صالح و موسي و ابراهيم(عليهم السلام) خداوند خواسته است که اين سنت در حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) هم جاري باشد و چه مانعي دارد.

حضرت امام صادق(عليه السلام) فرمود: قائم(ع) ما به غيبتي خواهد بود که مدت آن طولاني باشد. حنان بن سدير عرض کرد چرا يابن رسول الله؟ فرمود: خداوند عزوجل ابا فرموده جز آنکه در او سنت انبياء را در غيبت هاشان جاري گرداند.

«علتپنجم:کراهت مجاورت ظالمين»

اين معنا في نفسه براي اولياء خدا امريست مرغوب.وقتي که ببينند دعوتشان مؤثر نيست و جز ملامت و رنجش از اعمال ناشايسته خلق چيز ديگري نيست.طبعاً متمايل به هجرت و اعتزال و غيبت ميشوند.بخصوص که اگر مامور به سکوت و ترک دعوت هم بشد؛ مانند حضرت صاحب الأمر(عليه السلام) که تا وقتش نرسد بايد ساکت باشد.

حضرت نوح(عليه السلام) پس از اينکه ديد دعوتش ديگر تأثيري ندارد گفت:

فافتَح بَيني وَ بَينَهُم فَتحاً وَ نَجِّني وَ مَن مَعِيَ مِنَ المُؤمِنينَ

 وَ اَعتَزِلُکُم وَ ما تَدعُونَ مِن دُونِ اللهِ عَسي اَلاّ اَکُونُ بِدُعاءِ رَبّي شَقياً

اِنّي مُهاجِرٌ اِلي رَبّي سَيَهدينَ

به لوط گفتند اگر دست نکشي از گفتار خود، تو را از قريه بيرون خواهيم کرد. حضرت لوط(عليه السلام) گفت:

اِنّي لِعَمَلِکُم مِنَ القالينَ رَبِّ نَجِّني وَ اَهلي مِمّا يَعمَلُون

اصحاب کهف نيز به همين لحاظ انزجار از اعمال قبيحه و بت پرستي قوم خود از شهر خود هجرت کرده تا اينکه در غاري جاگزين شدند. پس اين عزلت و هجرت امريست پسنديده و مرغوب و خداوند در شأن حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) اين لطف را رعايت کرده و او را از ميان اين اجتماع پليد بيرون برده؛ به خصوص مدت هم طولاني و انزجارش قهرا دراز و زياد است. خود آنحضرت به علي بن مهزيار هنگام ملاقاتش فرمود: پدرم به من وصيت کرده که مجاورت نکنم قومي را که خداوند بر ايشان غضب کرده و ايشان را لعن کرده و براي ايشان در دنيا و آخرت عذاب دردناک خواهد بود. حضرت امام محمدباقر(عليه السلام) فرمود: خداوند هرگاه خوش ندارد براي ما مجاورت قومي را ما را از ميان ايشان برگيرد. و ايضا در حديث ديگر فرمود: هرگاه خداوند غضب کند بر خلق، خود ما را دور ميسازد از جوار ايشان. اگر کسي بگويد خداوند چرا اين هجران و غيبت را براي ائمه ديگر نخواسته و اين لطف را درباره ايشان رعايت نفرموده جواب داده ميشود به دو وجه:

اول: اينکه مدت انزجار ايشان کوتاه و به اين درازي نبود.
دوم: اينکه حضور ايشان تا حدي براي ارشاد و تبليغ لازم بود که به اندازه حجت تبليغ کنند و هم عذر براي مردم نباشد و اهمال لازم نيايد و چون ايشان به مقدارحجت تبليغات کردند، جاي آن هست که درباره اين امام يعني حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) اين لطف رعايت شود و به عبارت ديگر خداوند درباره ائمه ديگر لطف نوعي را رعايت فرمود از جهت اتمام حجت و درباره حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) لطف شخصي؛ يعني رفاهيت شخص او را منظور داشت.

^{منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص41-42.} 

*اللّهمعجّللوليکالفرج*