«فتنه وبلاهايي که اختصاص
به شيعه دارد»
آنچه به شيعه اختصاص دارد، زائد بر آن ها که گذشت خلاصه اش تمحيص و تمييز است؛ يعني پاک شدن و از هم جدا شدن و اينکه دينداري و نگهداري عقيده، بسيار مشکل است در اثر چند امر:
(1) از جهت اختلافي که در وجود حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) و حيات آنحضرت پيدا مي شود.
(2) در اثر طول غيبت که سبب يأس و نااميدي مي شود.
(3) از جهت اختلافي که در ما بين ايشان پيدا مي شود، در امور خاصه که به هم درافتند و با هم معارضه و مبارزه کنند.
(4) از جهت مدعيان باطل که فريبنده جاهل است و داعيان اغوا کننده که گول زننده ساده غافل است.
(5) از جهت بلاها و شکنجه ها که از ناحيه دشمنان و مخالفين، مي بينند.
(6) از جهت دنيا خواهي و تقليد از اهل دنيا و از وضع زمانه و همه اين ها از جهت امتحان است.
که حضرت موسي بن جعفر(عليهما السلام) فرمودند: صاحب اين امر را ناچار است از غيبتي، تا اينکه برگردد از اين امر کسي که قائل به او بود و اين امتحاني است که خداوند، خلق خود را با آن امتحان مي کند.
حضرت صادق(عليه السلام) فرمود: درازي عمر حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) و امتحان خلق در زمان غيبت او مانند نوح(عليه السلام) است که هفت مرتبه مأمور شد که هسته خرما بکارد و از ميوه او بخورد، آنگاه عذاب بر قومش نازل شود و چون درخت مي شد و به ميوه مي رسيد، باز به تأخير مي افتاد و در هر مرتبه که به تاخير مي افتاد، جمعي از قوم او از او برمي گشتند و مي گفتند اگر نوح پيغمبر بود وعده او خلف نمي شد؛ و چون وعده به پايان رسيد، خداوند به نوح(عليه السلام) فرمود: اگر در همان اول عذاب مي فرستادم آن ها که در هر مرتبه مرتد شدند، باقي مانده بودند آنگاه آن خبث باطن و سوء سريره و نفاق قلبي خود را بعد از نجات با مؤمنين ظاهر مي ساختند و با ايشان به خصومت و محاربه براي ملک و دولت و رياست برمي خاستند؛ و همچنين مدت غيبت قائم(عج) ما به طول انجامد، تا حق از غير حق خالص گردد و ايمان از دروغ صاف گردد؛ به سبب مرتد شدن آن کس که طينت او خبيث است از شيعيان که خوف آنست که چون تمکن پيدا کنند و دولت يابند، نفاق خود را ظاهر کنند.
*اللّهم عجّل لوليک الفرج*
«حديث چهاردهم»
حضرت رسول اکرم(صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند: زماني بيايد بر امت من که:
علماء رانشناسند، مگر به جامه نيک.
قرآن را نشناسند، مگر به صداي نيک.
عبادت نکنند خدا را، مگر در ماه رمضان.
پس هرگاه چنين کنند، خداوند مسلط کند بر ايشان، سلطاني را که نه علم دارد و نه حلم و نه رحم؛ و فرمود در امت من، خسف و قذف (فرو رفتن به زمين و سنگباران شدن) خواهد بود.
گفتند: يا رسول الله! به چه سبب؟
فرمود: به سبب: شرب خمر و اتخاذ زنان آوازه خوان.
و از جمله آثار که مانند وقايع گذشته، فهرست وار ذکر مي شود اين است:
ــ فقر و فلاکت بسيار شود.
ــ باران در غير وقت ببارد.
ــ باران زياد و گياه کم باشد.
ــ باران هاي تند سيل خيز ببارد.
ــ باران شديد باشد و ابرهاي خشم کننده به حرکت آيد.
ــ مرگ مفاجاة بسيار شود.
ــ چهارپايگان مانند درندگان، بعضي بعضي را فريسه خود کنند.
ــ کفار بر پنج نهر مسلط شود: سيحون، جيهون، فرات، نيل و دجله.
ــ کافر خوشحال باشد از اين که مؤمن را در بلا و بيچارگي ببيند و از اين که فساد را در روي زمين مشاهده مي کند.
ــ امت هاي مخالفه يکديگر را بخوانند و با يکديگر اتحاد کنند و بر مسلمين حمله کنند؛ مانند حمله و هجوم آوردن جمعي از خورندگان بر يک کاسه.
منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص103.
*اللّهم عجّل لوليک الفرج*
«حديث سيزدهم»
حضرت رسول اکرم(صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند: زماني بر مردم بيايد که سالم نماند براي صاحب دين، دين او؛ مگر آنکس که فرار کند به دين خود از قريه اي به قريه اي و از کوهي به کوهي و از سوراخي به سوراخي مانند روباهي که مي ترسد.
گفتند يا رسول الله! چه وقت خواهد بود اين؟
حضرت رسول اکرم(صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند: وقتي که به معيشت و زندگي نرسيد و نايل نشويد مگر با معصيت خدا. پس هرگاه آن زمان شود، عزوبت(ترک ازدواج) حلال شود.
گفتند: يا رسول الله! چگونه باشد اين با اينکه تو ما را امر به تزويج کرده اي؟
پيامبراکرم(صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند: هرگاه آن زمان شود، هلاکت مرد بر دست پدر و مادرش خواهد بود. پس اگر او را پدر و مادر نباشد، هلاکت او بر دست زن و بچه او خواهد بود. پس اگر او را زن وبچه نباشد بر دست خويشاوندان و همسايگان او خواهد بود.
گفتند: يا رسول الله! چگونه چنين شود؟
فرمودند: او را ملامت مي کنند به تنگي معيشت. پس خود را به تکلف مياندازد و دست اندازي مي کند در چيزهايي که فوق حد اوست تا اينکه او را در موارد هلاکت ميافکنند.
منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص103.
*اللّهم عجّل لوليک الفرج*
«حديث دوازدهم»
حضرت رسول اکرم(صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند: از جبرئيل پرسيدم آيا بعد از من به زمين خواهي آمد؟
گفت: بلي يا رسول الله! بعد از شما ده مرتبه به زمين نازل خواهم شد و ده گوهر از روي زمين خواهم برد.
حضرت رسول اکرم(صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند: آن گوهرها چيست؟
جبرئيل عرض کرد:
اول دفعه که نازل شوم، برکت را خواهم برد.
در دفعه دوم، رحمت را خواهم برد.
در دفعه سوم، حيا را از چشم زنان خواهم برد.
دفعه چهارم، حميت و غيرت را از سر مردان خواهم برد.
دفعه پنجم، عدالت را از دل سلاطين خواهم برد.
دفعه ششم، صداقت و راستي را از دل رفيقان و دوستان خواهم برد.
دفعه هفتم، مروت را از دل اغنياء خواهم برد.
دفعه هشتم، صبر را از فقراء خواهم برد.
دفعه نهم، حکمت را از دل حکيمان خواهم برد.
دفعه دهم، ايمان را از دل مؤمنين خواهم برد.
سبب بردن اين امور، يا طرد کردن مردم است که چون از خود طرد مي کنند، پس جبرئيل آنها را مي برد؛ يا اعمالي مي کنند که سبب بردن آن ها مي گردد.
منبع: کتاب مهدي منتظر(عليه السلام)، ص102.
*اللّهم عجّل لوليک الفرج*